bikeWorld.pl | bikeKatalog.pl | Forum


Pobieram dane...

Tomasz Jaroński

 Najbardziej znany kibicom komentator kolarstwa. Bez niego telewizyjna relacja z Tour de France, czy Ronde van Vlaanderen nie byłaby tym samym. więcej
Tour de France (506) Giro d Italia (492) Doping (353) Alberto Contador (300) Vuelta a Espana (296) Tour de Pologne (242) Lance Armstrong (214) UCI (154) Marek Konwa (146) Mark Cavendish (143) Mistrzostwa Świata (140) Alejandro Valverde (133) Astana (119) Puchar Świata (115) Sylwester Szmyd (109) Fabian Cancellara (106) Maja Włoszczowska (100) Skandia (97) Cadel Evans (97) Andrzej Kaiser (93) Tom Boonen (93) Sven Nys (86) Puchar Świata (84) Trening (80) Mariusz Gil (79) Anna Szafraniec (74) Mazovia (74) Marek Galiński (73) Bike Maraton (71) Tour Down Under (69) JBG2 MTB Team (67) Andy Schleck (63) Mistrzostwa Polski (63) Mistrzostwa Świata (62) Puchar Polski (62) Beskidy (62) Thor Hushovd (60) Shimano (59) Zdenek Stybar (58) Bradley Wiggins (57) Mistrzostwa Europy (57) Philippe Gilbert (57) Ivan Basso (55) Cape Epic (54) Aleksandra Dawidowicz (54) Paryż Nicea (53) Alessandro Petacchi (53) Danilo Di Luca (53) Marek Rutkiewicz (53) Joaquin Rodriguez (53) Tirreno Adriatico (53) Niels Albert (53) Carlos Sastre (52) CCC Polkowice (52) CCC Polsat (52) Paula Gorycka (51) Levi Leipheimer (51) Dieta (50) Maja Włoszczowska (50) CERA (50) Saxo Bank (49) Denis Menchov (49) Andre Greipel (48) Alexandre Vinokourov (48) Maciej Bodnar (48) UCI Pro Tour (47) Michele Scarponi (46) Christoph Sauser (44) AFLD (43) Vincenzo Nibali (43) Olimpiada (42) Dauphine Libere (42) Frank Schleck (42) Quick Step (42) Marcin Sapa (41) Marek Cichosz (41) Grand Prix MTB (41) Robert Banach (40) Bogdan Czarnota (40) Damiano Cunego (40) SRAM (39) Trans Alp (39) Tomasz Jaroński (39) Liquigas (39) Milan Sanremo (39) Stefan Schumacher (39) Paweł Szczepaniak (38) Riccardo Ricco (38) Marek Galiński (38) Paryż - Roubaix (37) MTB Marathon (37) Bartosz Banach (37) Lars Boom (36) Operacion Puerto (36) Chris Hoy (36) Alessandro Ballan (35) Team Sky (35) Rafał Ratajczyk (34) Pro Liga (34) Julien Absalon (34) Tour de Suisse (34) Ronde van Vlaanderen (34) Kross (33) MTB Challenge (33) Team RadioShack (33) CONI (32) Team Columbia (32) Lampre (32) CAS (32) Tyler Farrar (32) Piotr Brzózka (31) Davide Rebellin (31) Kevin Pauwels (31) Eska Fujifilm (31) Kacper Szczepaniak (30) Bart Brentjens  (30) Oscar Freire (30) Bernhard Kohl (29) Wojciech Halejak (29) Thomas Voeckler (29) Rabobank (28) Cannondale (28) Odzież (28) Targi (28) MTB Trophy (28) Superprestige (28) Bartosz Janowski (28) Maciej Paterski (28) Paolo Bettini (28) Powerade (28) Koła (28) Crocodile Trophy (27) UCI Pro Continental (27) Samuel Sanchez (27) Opony (27) Omega Pharma Lotto (27) Tour of California (27) Peter Sagan (27) Sylvain Chavanel (27) Andreas Kloeden (26) Franco Pellizotti (26) Specialized (26) Eurobike (26) DH (26) Robbie McEwen (26) Johan Bruyneel (26) Bartosz Huzarski (25) Małgorzata Wojtyra (25) Tour de Romandie (25) Kornel Osicki (25) Gazet Van Antwerpen (24) Ezequiel Mosquera (24) Trek (24) Pat McQuaid (24) Kask (24) Tony Martin (24) Edvald Boasson Hagen (24) Katusha (24) Zima (24) Andrzej Piątek (23) Liege – Bastogne – Liege (23) Adrian Brzózka (23) Urs Huber (23) Giant (23) Piotr Brzózka (23) Luis Leon Sanchez (23) Przemysław Niemiec (23) Filippo Pozzato (23) Daniele Bennati (22) ITT (22) Karl Platt (22) PZKol (21) Matthew Goss (21) WADA (21) Mróz Active Jet (21) Roman Kreuziger (21) Kamil Kuczyński (21) Stefano Garzelli (21) Jens Voigt (21) Marianne Vos (21) Przemysław Niemiec (20) Michał Gołaś (20) Halls Team (20) Cyklokrpaty.pl (20) Allan Davis (20) EPO (20) Polandbike (20) Renata Dąbrowska (20) Rafaę Ratajczyk (20) Cervelo Test Team (20) Odżywianie (20) RFEC (20) Sunshine Cup (20) Kellys (20) Mavic (19) Scott (19) Author (19) bikeWorld.pl (19) Łukasz Bujko (19) Adrian Brzózka (19)
Lista wszystkich tagów
Jesienne enduroGorce i Beskid Sądecki
Czasem lepiej jest nie planować zbyt wiele i długo się nie zastanawiać. Lepiej po prostu spakować najpotrzebniejsze rzeczy, wsiąść na rower i pojechać przed siebie na spotkanie przygody.
Z chłopakami zdzwoniłem się w piątek wieczorem, by w sobotę rano wrzucić rowery do auta i pojechać w Gorce. Zaczęliśmy w trójkę Bartek, Wielki i ja, klasycznie, z Rabki czerwonym szlakiem, przez Maciejową do Starych Wierchów. Poranne mgły zalegały jeszcze w wielu miejscach. Przebijające się przez nie ciepłymi promieniami słońce malowało bajkowe pejzaże. Las, wilgoć i zapach mokrej ściółki dopełniały tę niesamowitą atmosferę.



Ani się nie obejrzeliśmy, a już byliśmy przy Starych Wierchach. Wielki musiał się niestety od nas odłączyć – biedak miał tego dnia ślub kolegi. Cóż, tak bywa. Już tylko we dwóch popedałowaliśmy w kierunku Turbacza. Po drodze, dopadł mnie jednak straszny pech. Jadąc koło w koło za Bartkiem, gdy przejeżdżaliśmy obok głębokiej kałuży, nie zdążyłem podeprzeć się nogą, gdy mój kolega nagle zahamował. Efekt – zupełnie przemoczona lewa strona ciała, zalany plecak, woda w butach… W lecie było by pół biedy, ale wtedy, miejscami widać było ślady po nocnej śnieżycy. Krótko mówiąc nie było przyjemnie, ale nie pozostało mi nic innego jak wysuszyć ubrania na sobie. Wskoczyłem na rower i cisnąłem ile sił w nogach. Dobrze, że mieliśmy podjazd. Na zjeździe, w takich warunkach, przemarzłbym do szpiku kości.

Od Turbacza jechaliśmy znów w trójkę. Przed schroniskiem spotkaliśmy starego znajomego – Arcziiego. Namówił nas ma małą zmianę planów (i chwała mu za to) i zamiast przez Lubań pojechaliśmy w kierunku Gorca. Zielona trasa przez Jaworzynę Kamienicką jest łatwa i przyjemna. Końcowy podjazd pod Gorc jest trochę bardziej techniczny, a to ze względu na dużą ilość korzeni, jednak z wdrapaniem się, a tym bardziej zjechaniem nie ma żadnego problemu.



Zjazd z Gorca zielonym szlakiem jest dość ciekawy, najbardziej w dolnym odcinku, najeżonym ostrymi kamieniami. Przede wszystkim jest jednak bardzo miły dla oka, szczególnie wczesną jesienią. Drzewa mienią się wszystkimi odcieniami żółci, czerwieni i brązu, a między nimi falują złote trawy. Ich piękna nie oddadzą żadne fotografie. Tam po prostu należy jechać i zobaczyć to wszystko na własne oczy.

W Ochotnicy Dolnej zatrzymaliśmy się na małe doładowanie baterii. Chcieliśmy jeszcze tego samego dnia dojechać na Przehybę. Na wszelki wypadek, wykręciłem jednak numer schroniska i… dobrze zrobiłem, bo okazało się, że wszystkie miejsc są już zarezerwowane i nie mielibyśmy gdzie spać. Na szczęście „Pod Bereśnikiem” z noclegiem nie było problemu. Kolejny raz zmieniliśmy trasę i przez Tylmanową dojechaliśmy do mostu nad Dunajcem, żeby najpierw zielonym a później żółtym szlakiem wspiąć się na Dzwonkówkę. Wspiąć, tak… to dobre słowo w tym wypadku. Droga, przynajmniej na początku była ciężka do podjechania, a sił pozostało nam już niewiele, dlatego sporo odcinków musieliśmy pokonać na nogach. Sytuacja poprawiła się dopiero gdy dotarliśmy do żółtego szlaku. Mieliśmy wtedy jednak kolejne zmartwienie. Nie było szans dotrzeć do schroniska przed zmrokiem.



Gdy dojechaliśmy na Dzwonkówkę słońce właśnie chowało się za Tatrami. Przestaliśmy się spieszyć, bo noc i tak nas dogoniła. W ciszy podziwialiśmy więc świetlne przedstawienie Matki Natury rozgrywające się nad granitowymi, poszarpanymi szczytami. Gdy zrobiło się już zupełnie ciemno wyciągnęliśmy z Bartkiem przygotowane na czarną (dosłownie) godzinę diodowe lampki. Artur nie czekał jednak na nas i mimo braku jakiegokolwiek oświetlenia ruszył w dół do schroniska.

Ruszyliśmy ok. 2 minuty za nim. Jazda po górach jedynie z małą i niezbyt mocną lampką to jednak duże wyzwanie. Zmęczenie jakby znikło, grzała nas adrenalina. Staraliśmy się jechać blisko siebie, żeby się nie zgubić. Na szczęście szlak był przyzwoicie oznaczony, a żółte znaki było dobrze widoczne. Zastanawiało nas tylko jedno. Gdzie jest Arczii? Było nam trochę głupio, że pomimo oświetlenia nie jesteśmy w stanie go dogonić.



Po kilkunastu minutach zjazdu przed nami w dole pojawiły się światła Szczawnicy. Chwilę później odbiliśmy w lewo i po krótkim podjeździe dotarliśmy do schroniska. Naszego kompana jednak tam nie było. Okazało się, że zgubił się w lesie, na szczęście udało mu się wrócić na szlak i przy małym telefonicznym naprowadzaniu dotarł w końcu „pod Bereśnik”. A później poczwórne ruskie, dwie Tatry mocne (w końcu to góry) i do spania. A rano… szok! Widok, jaki roztaczał się przed naszymi oczami był niesamowity. Pod nami dolina Dunajca, na pierwszym planie Pieniny w całej swojej okazałości, a na horyzoncie lekko posępne szczyty Tatr. Śniadanie z taką panoramą je się nieczęsto.



Żeby nie tracić za dużo wysokości okrążyliśmy „Zbereźnik” i trochę na wyczucie, przez las puściliśmy się w kierunku wodospadu Zaskalnik. To był strzał w dziesiątkę. Krótki acz treściwy singielek rozbudził nasze jeszcze trochę zaspane organizmy. Krew zaczęła szybciej krążyć a umysł się delikatnie rozjaśnił. Chwilę później lekko nie było. Musieliśmy wspiąć się na Przehybę. Na początek szeroką drogą do zwózki drewna, a później stromą ścieżką, na której miejscami trzeba było niestety prowadzić. Po krótkiej wizycie w zatłoczonym tego dnia schronisku skierowaliśmy się na najwyższy szczyt w Beskidzie Sądeckim – Radziejową. Podjazd od zachodniej strony, w porównaniu do innych beskidzkich ścieżek, jest banalny. Dlatego zamiast objazdem lepiej skierować się przez czubek góry. Kolejny plus to wieża widokowa na szczycie – wrażenia pierwsza klasa. Największą atrakcją Radziejowej jest jednak zjazd w kierunku Wielkiego Rogacza. Lojalnie jednak ostrzegam, jest dość hardcore’owy i o nieprzyjemną w skutkach glebę tam nietrudno.



Pod Niemcową mieliśmy mały dylemat. W prawo, czy w lewo? A właściwie dalej czerwonym, a może żółtym? Padło na czerwony… i dobrze. Zjazd do samego Rytra jest bardzo urozmaicony, miejscami techniczny, do tego w połączeniu widokami w kierunku doliny Popradu bardzo malowniczy. Dla nas stanowił idealne podsumowanie dwóch wspaniałych dni w jesiennych górach.

Chwilę po tym, gdy dotarliśmy na stację w Rytrze przyjechał nasz pociąg. Arczii nieźle się ustawił i wziął urlop na dwa kolejne dni. Mu natomiast musieliśmy wracać do pracy. Już myśleliśmy, że to koniec atrakcji, gdy nagle do pociągu zwalił się oddział brytyjskich spadochroniarzy. Chwilę później okazało się, że to tarnowska grupa miłośników ASG. W sumie fajna zabawa, podobno nawet lepsza niż paintball. Ja jednak nie zamienię mojego bike’a na żadnego plastikowego MAGa.


Foto: Bartek Gielarowski, Adam Piotrowski
Dodaj do delicji Wykop to
Zobacz także...Turystyka: Wyprawy po Polsce 13.06
Rowerem dookoła Polski 07.05
Pogórze Gliczarowskie - szlaki transgraniczne 16.04
Rowerem na 4 krańce Polski 12.03
Rowerem dookoła Polski (1)
KomentarzeKomentarze komentarzy 3
Aparat Większość fotek robiona Canonem G9 - polecam, świetny kompakt i na takie wycieczki, aż nadto. dodany przez: Bullgoth dnia 23-12-2008 z IP: 195.182.52.75
cześć W ostatnie wakacje też byłem z kolegami na rowerach w gorcach. Trasa podomna ,ale pogoda to coś innego, cały czs lał deszcz i było 9 stopni. Największy błąd to brak błotników. Mimo wszystko polecam wszystkim taką wyprawe. dodany przez: bartek_fama@poczta.fm dnia 23-12-2008 z IP: 89.187.236.9
foty Fajne foty. Jakim aparatem je robiliście? dodany przez: hans dnia 23-12-2008 z IP: 57.66.195.81
 

Patronat medialny - IMPREZY
lang
Patronat medialny - DRUŻYNY

© bikeWorld.pl 2011 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie oraz rozpowszechnianie materiałów zawartych na niniejszej stronie jest zabronione!